dnd, d&d dungeons and dragons
 
Olejów na Podolu
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Strona główna ˇ Artykuły ˇ Galeria zdjęć ˇ Forum strony Olejów ˇ Szukaj na stronie Olejów ˇ Multimedia
 
isa, dnd.rpg.info.pl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Nawigacja
Strona główna
  Strona główna
  Mapa serwisu

Olejów na Podolu
  Artykuły wg kategorii
  Wszystkie artykuły
  Galeria zdjęć
  Pokaz slajdów
  Panoramy Olejowa 1
  Panoramy Olejowa 2
  Panoramy inne
  Stare mapy
  Stare pocztówki Olejów
  Stare pocztówki Załoźce
  Stare pocztówki inne
  Stare stemple 1
  Stare stemple 2
  Multimedia
  Słownik gwary kresowej
  Uzupełnienia do słownika
  Praktyczne porady1
  Praktyczne porady2
  Archiwum newsów
  English
  Français

Spisy mieszkańców
  Olejów
  Trościaniec Wielki
  Bzowica
  Białokiernica
  Ratyszcze
  Reniów
  Ze starych ksiąg

Literatura
  Książki papierowe
  Książki z internetu
  Czasopisma z internetu

Szukaj
  Szukaj na stronie Olejów

Forum
  Forum strony Olejów

Linki
  Strony o Kresach
  Inne przydatne miejsca
  Biblioteki cyfrowe
  Varia
  Nowe odkrycia z internetu

Poszukujemy
  Książki

Kontakt
  Kontakt z autorami strony

 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Olejów na Podolu
Aktualnie na stronie:
Artykułów:1280
Zdjęć w galerii:1715

Artykuły z naszej strony
były czytane
3455571 razy!
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Według tradycji (której jednak nie udało się dotąd potwierdzić) na początku swego istnienia Olejów był miasteczkiem, zniszczonym potem doszczętnie przez najazdy tatarskie. Najstarsza zachowana wzmianka o nim pochodzi z 1532 roku. Jest to dokument potwierdzający sprzedaż miasta Złoczowa wraz z 21 wsiami (a wśród nich: "Holeyow") kasztelanowi poznańskiemu Andrzejowi Górce przez Stanisława Sienieńskiego.

W nieznanym bliżej dokumencie z 1649 roku (cytowanym w książce Edwarda Klisiewicza "Nazwy miejscowe Tarnopolszczyzny", Kraków 2001) figuruje jako "de villa Oliow".

W roku 1698 najazd Tatarów znacznie spustoszył okolice Złoczowa, Jezierny i Załoziec. Jeszcze cztery lata później, w roku 1702, lauda sejmików szlachty lwowskiej wspominały o wielu wyludnionych majątkach, w których były problemy ze ściąganiem podatku dymowego.

1775 wystąpienia chłopskie w Olejowie, tłumione przy pomocy wojska.

Olejów miał też "szczęście" na krótko znajdować się bardzo blisko granicy. W latach 1809-1815, po zaborze przez Rosję Obwodu Tarnopolskiego, jako nagrody za "pomoc" Francji i Księstwu Warszawskiemu w wojnie z Austrią w 1809 roku, kilka kilometrów od Olejowa, pod sąsiednią Bzowicą, przebiegała austriacko-rosyjska granica państwowa. Według traktatu rosyjsko-austriackiego z 1810 roku w tej części Podola granica biegła na południe od Wertełki, Neterpińców, Bzowicy i Serwerów, a te w/w wioski były granicznymi punktami Austrii. Po Kongresie Wiedeńskim w 1815 roku Rosjanie musieli zwrócić Tarnopolszczyznę i granica znów przesunęła się na dawne miejsce, nad rzekę Zbrucz.

1831 i 1848 dwie wielkie epidemie cholery we wschodniej Galicji. Zwłaszcza ta pierwsza pochłonęła wiele ofiar śmiertelnych w innych wioskach należących do parafii Jezierna. Nie udało się, niestety, zdobyć materiałów z tamtych lat o Olejowie, Bzowicy i Białokiernicy.

W 1848 roku dochodzi do uwłaszczenia chłopów w dawnym zaborze austriackim, na pewno jest to również ważna data w dziejach Olejowa. Także w wymiarze czysto ludzkim. Znikły bariery i nasi przodkowie zaczęli migrować między wioskami. Po tej dacie w parafii olejowskiej osiedliło się wielu mieszkańców Trościańca Wielkiego, dając początek miejscowym - np. bzowickim czy olejowskim - liniom Dajczaków, Półtoraków, Olendrów i innych trościanieckich rodów.

Właściciele Olejowa:
? - 1532 rodzina Sienieńskich. Być może w powstaniu Olejowa miał udział Jan z Sienna, wybitny przedstawiciel tego rodu, w czasach króla Władysława Warneńczyka wojewoda ruski, który też w 1442 roku założył miasto Złoczów. Ostatnim właścicielem Olejowa z rodziny Sienieńskich był wspomniany Stanisław, który sprzedał Olejów wraz z całym kluczem złoczowskim Andrzejowi Górce.
1532 - 15?? rodzina Górków. Łukasz Górka, wojewoda poznański sprzedał później dobra złoczowskie z Olejowem Czarnkowskim. Ale tu daty niepewne, bo w XVI wieku było dwóch wojewodów poznańskich z tego rodu, o identycznych imionach.
15?? - 1598 rodzina Czarnkowskich. W 1598 roku bracia Andrzej i Piotr Czarnkowscy sprzedali Złoczów z przyległymi wsiami Markowi Sobieskiemu, wojewodzie lubelskiemu (dziadkowi przyszłego króla Jana III)
1598 - 1740 rodzina Sobieskich, przez pięć pokoleń. W roku 1740 Michał Kazimierz Radziwiłł, zwany "Rybeńko", wykupił liczne majątki ziemskie po Sobieskich od córki królewicza Jakuba i wnuczki króla Jana III, Marii Karoliny księżnej de Bouillon.
1740 - ok. 1782 rodzina Radziwiłłów. Klucz złoczowski został podzielony na mniejsze jednostki administracyjne - jedną z nich był klucz olejowski - które były oddawane w zastaw różnym osobom.
ok. 1748 - przed 1762 Olejów wziął w zastaw regimentarz Stefan Błędowski, założyciel pierwszej drewnianej kaplicy w Olejowie. W roku 1762 po jakimś Błędowskim, generale wojsk francuskich (brak źródeł, czy była to osoba tożsama z regimentarzem Stefanem, czy też jakiś jego potomek lub krewny) majątek wziął w zastaw Maciej Maurycy Starzeński, starosta brański i kompan hetmana wielkiego koronnego Jana Klemensa Branickiego.
1762 - 1855 rodzina Starzeńskich. Początkowo jako zastaw od Radziwiłłów (z terminem wykupu po śmierci Macieja Maurycego Starzeńskiego i jego żony), a od ok. 1782 Olejów był już własnością Macieja Starzeńskiego, po wykupieniu na licytacji za długi radziwiłłowskie. Za czasów Starzeńskich, w 1848 roku w zaborze austriackim doszło do uwłaszczenia chłopów i potomkowie starosty brańskiego przestali już być właścicielami całej wsi Olejów. W 1855 roku wnuk Macieja Maurycego, Michał Starzeński (odnotowywany jako właściciel w schematyzmach galicyjskich od 1826 r.), sprzedał swój majątek ziemski w Olejowie hr. Kazimierzowi Wodzickiemu.
1855 - 1939 rodzina Wodzickich. Ostatnim właścicielem dóbr olejowskich był hr. Aleksander Ludwik Wodzicki, syn hr. Kazimierza, który wywieziony przez Sowietów z całą rodziną we wrześniu 1939 roku, umarł dwa lata później na zesłaniu w Kazachstanie.
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Komentarze
Brak komentarzy.
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl


Copyright © Kazimierz Dajczak & Remigiusz Paduch; 2007-2019