dnd, d&d dungeons and dragons
 
Olejów na Podolu
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Strona główna ˇ Artykuły ˇ Galeria zdjęć ˇ Forum strony Olejów ˇ Szukaj na stronie Olejów ˇ Multimedia
 
isa, dnd.rpg.info.pl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Nawigacja
Strona główna
  Strona główna
  Mapa serwisu

Olejów na Podolu
  Artykuły wg kategorii
  Wszystkie artykuły
  Galeria zdjęć
  Pokaz slajdów
  Panoramy Olejowa 1
  Panoramy Olejowa 2
  Panoramy inne
  Stare mapy
  Stare pocztówki Olejów
  Stare pocztówki Załoźce
  Stare pocztówki inne
  Stare stemple 1
  Stare stemple 2
  Multimedia
  Słownik gwary kresowej
  Uzupełnienia do słownika
  Praktyczne porady1
  Praktyczne porady2
  Archiwum newsów
  English
  Français

Spisy mieszkańców
  Olejów
  Trościaniec Wielki
  Bzowica
  Białokiernica
  Ratyszcze
  Reniów
  Ze starych ksiąg

Literatura
  Książki papierowe
  Książki z internetu
  Czasopisma z internetu

Szukaj
  Szukaj na stronie Olejów

Forum
  Forum strony Olejów

Linki
  Strony o Kresach
  Inne przydatne miejsca
  Biblioteki cyfrowe
  Varia
  Nowe odkrycia z internetu

Poszukujemy
  Książki

Kontakt
  Kontakt z autorami strony

 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Olejów na Podolu
Aktualnie na stronie:
Artykułów:1280
Zdjęć w galerii:1707

Artykuły z naszej strony
były czytane
3434422 razy!
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
[źródło: "Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich", praca zbiorowa, tom VII. Warszawa 1886, nakładem Władysława Walewskiego]

Olejów, rus. Olijew, wieś, powiat złoczowski, 30 kilometrów na płd-wsch. od Złoczowa, 15 kilometrów na płn.-wsch. od sądu powiatowego w Zborowie. Urząd pocztowy w miejscu. Na południe leżą Jackowice i Kudynowce, na płd.-zach. Berymowce, na zachód Moniłówka, Hukałowce i Łopuszany, na płn.-zach. Harbuzów, na północy Manajów, na płn.-wsch. Białokiernica, na wschodzie Białokiernica i Bzowica.

Wieś leży w dorzeczu Dniestru, nad Łopuszanką, dopływem Seretu. Wychodzi ona z Łopuszany od zachodu i płynie przez północną część obszaru w kierunku płd.-zach. aż do zabudowań wiejskich, tu skręca na płn.-wsch. i w tym kierunku płynąc wchodzi do Białokiernicy, tworząc na granicy mały stawek. W obrębie wsi zasilają Łopuszankę małe strugi.

Zabudowania wiejskie leżą w płn.-wsch. stronie obszaru, głównie w dolinie Łopuszanki (333 metrów wzniesienia), na obu jej brzegach, i na lesistych wzgórzach otaczających dolinę (wzniesienia 388 do 400 metrów). W południowej stronie wsi wznosi się Maćkowa góra. Części wsi zowią się: Chatki za dębem, Chaty na cegielni, Chmielniki koło Chomy, Halczyna dolina w stronie południowej. Jedna osada zwie się Opryszkową doliną. Karczmy są dwie: Obydra i Zielona. Przez wieś idzie od południa ku północy droga krajowa zborowsko - załoziecka.

Własność większa (Kazimierza hr. Wodzickiego) ma roli ornej 725, łąk i ogrodów 136, pastwisk 99,5, lasu 202 hektarów; własność mniejsza roli ornej 741, łąk i ogrodów 119, pastwisk 85, lasu 52 hektary. Gleba częścią czarnoziemna, częścią gliniasta. lasy na północy czysto dębowe, zresztą przeważnie bukowe, lub mieszane z osiką, brzozą i grabem. Przed 25 laty rozpoczęto tu uprawę świerka.

Pod względem geologicznym zasługuje na uwagę kaolin, czyli porcelanka (pośledniejszego gatunku), znajdujący się tu w większej ilości. Jest on ciemno zabarwiony, lecz bieleje pod działaniem ognia. Na pokładach kaolinu olejowskiego polega byt 4 fabryk naczyń fajansowych i kamiennych (Steingut): w Lubyczy, Potyliczu, Siedliskach i Glińsku.

W roku 1880 było 1285 mieszkańców w gminie, 328 na obszarze dworskim, między nimi 607 obrządku rzymsko-katolickiego, 964 grecko-katolickiego, 41 wyznania mojżeszowego. Umiejących czytać było 341. Parafia rzymsko-katolicka w miejscu, dekanat złoczowski, archidyecezya lwowska. Parafię tę, a raczej kapelanię, założył i wyposażył w roku 1758 Stefan Błędowski, regimentarz. W roku 1848 powiększył fundusz Michał hr. Starzeński i zbudował kościół pod wezwaniem świętego Michała Archanioła, konsekracya odbyła się w roku 1864. Kościół wznosi się w płd.-wsch. stronie na wzgórzu. Naprzeciw drzwi kościelnych wkopany jest w ziemię krzyż kamienny, z ruskim nieczytelnym napisem, pochodzący podobno z XVII wieku. Do parafii należą: Beremowce, Białokiernica, Bzowica, Harbuzów, Hukałowce, Łopuszany, Manajów i Moniłówka.

Parafia grecko-katolicka w miejscu, dekanat zborowski. Należy do niej Białokiernica. We wsi są dwie cerkwie: murowana pod wezwaniem świętego Mikołaja i mniejsza drewniana.

Jest tu szkoła etatowa jednoklasowa, założona w roku 1858, z językiem wykładowym polskim i ruskim. Do szkoły należy ogród obejmujący 28,77 hektara, w którym założono szkółkę drzew owocowych i pasiekę. W roku 1884 chodziło 114 dzieci na 260 obowiązanych do nauki szkolnej. W szkole tej zaprowadzono kurs rolniczy dla starszej młodzieży.

Według obliczeń z roku 1880 było w gminie 188 koni, 351 sztuk bydła, 2.500 owiec, 158 trzody chlewnej, a we dworze 100 koni, 206 sztuk bydła, 1448 owiec, 34 sztuk trzody chlewnej. Sieją tu przeważnie żyto i pszenicę; dwór uprawia także chmiel na przestrzeni 2,5 morga. Włościanie zaczynają naśladować wzorowe gospodarstwo dworskie, przechodzą zwolna do gospodarstwa płodozmiennego, a niektórzy używają lepszych narzędzi rolniczych. Sadownictwo podupadło w ostatnich czasach. Pomyślnie natomiast rozwija się pszczelnictwo. Na uwagę zasługuje pasieka leśna, tak zwana Bałaszówka, znajdująca się w północnej części wsi. Wspominana jest ona w dawnych dokumentach za czasów dziedzictwa Sobieskich, a obecnie należy do największych w państwie olejowskiem.

Z zakładów przemysłowych znajdują się w Olejowie: olejarnia, wapniarka i młyn przy stawku, utworzonym przez Łopuszankę. Dawniej istniała tu fabryka fajansów, ale podupadła. Z rzemieślników jest po kilku: kowali, stelmachów, szewców, mularzy i tkaczy. Ci ostatni wyrabiają piękne i trwałe werety kolorowe. Gmina posiada kasę pożyczkową z kapitałem 404 złotych w. a.

Właściciel Olejowa Kazimierz hr. Wodzicki, znany ornitolog, otacza szczególniejszą opieką zwierzynę leśną, a niemniej ptactwo błotne i polne, dla utrzymania kuropatw i przepiórek pozakładał remizy, to jest miejsca okopane wśród pól, zarosłe małemi krzakami. Każdego roku w jesieni łowią siecią po 150 par przepiórek i 50 par kuropatw, które w osobnym budynku bywają karmione przez całą zimę, a z wiosną rozwożone na pola do remiz.

Według podań miejscowych był Olejów niegdyś miasteczkiem. W północnej stronie wsi leżą grunta orne, zwane "Na sklepach", na których odkryto ściany piwnic sklepionych. W stronie wschodniej, na wyniosłem wzgórzu, na tak zwanej "Ślepakowej Górze", znajduje się okop, według podania ślad dawnego zamku. Olejów należał dawniej do dóbr Sobieskiego, a w okolicy tutejszej polował Jan III na wiosnę roku 1682 w czasie objazdu dóbr swoich (ob. Listy Jana Sobieskiego do jego żony Maryi Kazimiery, wyd. Helcel, Kraków, 1860, str. 341).

Lu. Dz. [Ludwik Dziedzicki]
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Komentarze
Brak komentarzy.
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d dungeons and dragons
 
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl


Copyright © Kazimierz Dajczak & Remigiusz Paduch; 2007-2019